วันวาน...ยังคิดถึงเสมอ 😘😘

                        "วันวาน...ยังคิดถึงเสมอ"
                                      "เพื่อน"😍
"เพราะเพื่อน...เหมือนเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ
รัก...ที่มีความสุข แม้จะไม่มีสิ่งใดมาตอบแทน
รัก...ที่ทำให้ยิ้มไปด้วยกัน
เมื่อเรายิ้มและร้องไห้ด้วยกันเพราะเราเศร้า
ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่...อย่างคำว่า...พ่อแม่
ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่...อย่างคำว่า...แฟน
แต่เกิดจาก การกระทำซึ่งกันและกัน
จะอยู่หรือไป...ใช้ "ใจ" เป็นเกณฑ์
จะอีกกี่นาน...เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย
เพื่อน...คือคนที่เรามั่นใจ อยากไปหามากที่สุด ไม่ว่าจะยามทุกข์ หรือยามสุข
เพื่อน...คือคนที่เรา ไม่ต้องร้องไห้คอยโทรศัพท์ทั้งคืน...เพื่อนก็โทรมา
ฐานะ...ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะสมจะเป็นเพื่อนใคร
หน้าตา...ไม่ใช่มาตรฐานบอกว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร
แต่น้ำใจ...จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่าใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรามากกว่า..."💏💑

 
        👉ก้าวแรก ที่เข้ามาในโรงเรียนชุมแสงพิทยาคม เจอเพื่อนมากมาย แต่เราก็ไม่อาจรู้ได้ว่าใครนั้นคือ "มิตรแท้" กับเรา จะต้องผ่านระยะเวลาสักเท่าไร เราก็ไม่อาจรู้ได้ สิ่งที่สำคัญ เราจะอยู่เฉยๆโดยไม่วิ่งหาเพื่อนก็ไม่ได้ เราจะต้องปรับตัวเข้าหากัน เพื่อนเขาก็จะปรับตัวเขาหาเราเช่นกัน...👏👏👏
       มิตรภาพที่แสนดี ตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.6 กระทั่งปัจจุบันก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลง เพื่อนกันแบบไหนก็ยังคงเป็นเพื่อนกันแบบนั้น ยังเป็นมิตรแท้ต่อกันเสมอ ระยะเวลาที่ทำให้เราห่างกัน แต่ความทรงจำระหว่างเพื่อนของเราก็ไม่เคยลืมเลือน...👍🙌
        6/1 รุ่น 15(ไม่รู้จะเรียกรุ่นยังไง เรียกแบบนี้แล้วกัน) จากวันนั้นถึงวันนี้ เราจะมีความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเพื่อนเรา ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน การเข้ามาเรียน ม.1 ในวันแรก ต่างคนก็ต่างไม่รู้จักกัน มักจะทำหน้าทำตาหรือหยิ่งใส่กันตลอด แต่พอระยะเวลาผ่านไปประมาณอาทิตย์กว่า ทุกคนภายในห้องก็จะเริ่มปรับตัวเข้าหากัน เพื่อสร้างความสัมพันธ์กันระหว่างเพื่อนในห้อง จะมีกลุ่มที่เข้ากันได้ อยู่บ้านใกล้กัน ก็จะอยู่กลุ่มด้วยกัน (เปรียบดั่งเช่นมรสุมอากาศกับร่างกายเรา เราจะให้มรสุมอากาศปรับตัวเข้ากับเราไม่ได้ เราจะต้องปรับร่างกายของตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามความเหมาะสมกับอากาศนั้นๆ)
       ทับหนึ่ง ตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกันมา การเป็นเพื่อนสนิทมิตรแท้ กว่าจะปรับตัวเข้าหากันได้ แต่เราก็ทำได้ ทุกอย่างก็เริ่มลงตัว ภายในห้องเรามีจำนวนสมาชิก 30 กว่าคน แบ่งกลุ่มหญิงออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มชายก็ 2 กลุ่ม แต่ละกลุ่มก็จะมีเด็กเรียนมาก เด็กเรียนน้อย (ก็เรียกไปๆเพื่อใหเป็นสีสันของห้อง ดูรวมๆแล้วก็มีเสน่ห์ 😜...อ้าวววว !ไม่ใช่ล่ะ 😄)

คุณครูมะลิวัน แสนศิริ

คุณครูทินพัฒน์ โนวิรัมย์

       ครูที่ปรึกษาของห้องเรา เป็นที่ปรึกษาจนถึง ม.6 เลย ให้ทุกอย่างแกพวกเรา ตามใจม๊ากกกก (พูดเลย) ครูท่านไหนจะพูดว่าลูกตัวเองไม่ได้ เพราะท่านคิดว่าลูกท่านทำดีที่สุดแล้ว เพียงแค่มึนเท่านั้นเอง ไม่เชิงว่าจะตามใจหรอกให้ท้ายลูกเลยอ่ะเพราะเราก็มั่นใจว่าเราทำได้ และไม่เคยทำให้แกผิดหวัง ในบางครั้งถึงเวลาเล่นเราก็เล่น ถึงเวลาเรียนเราก็เรียน ท่านทั้งสองปั้นพวกเรามากับมือ (คุณครูท่านอื่นก็สนับสนุนเช่นกัน) มอบทั้งกิจกรรมงานสังสรรค์ต่างๆทั้งของโรงเรียนและของตำบล ท่านก็จะนำมาให้พวกเราได้ทำ ได้เป็นหน้าเป็น จนคุณครูท่านอื่นๆ ต้องชมท่านทั้งสองว่า พ่อกับแม่คู่นี้ ปั้นลูกได้ทุกอย่างจริงๆ 👍👍👍👏👏

        ม.ต้น เรามักจะไม่ค่อยสนิทกันสักเท่าไร กิจกรรมต่างๆที่ทำร่วมกันก็ไม่ค่อยจะมี...😜😜

(ตรงๆเลยยังไม่ออกลาย...) 👏😄

(🐰"ไม่กล้าแสดงออกต่างหากล่ะ"...กระต่ายน้อยกล่าว) แต่ระดับชั้นสุดท้ายของ ม.ต้น ห้องเรา 3/1 ก็มีสิ่งๆที่มอบให้กับโรงเรียนอยู่น๊า..

(😸 "ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้"...แมวน้อยแย้งขึ้นทันที) 

(🐰"แต่เป็นไปแล้วน่ะ ห้องเขาดีจริงๆ ไม่เชื่อไปดูกัน Les go 👇) 

      ม.3/1 ห้องเราได้เป็นสภาของนักเรียนโรงเรียนชุมแสงพิทยาคมด้วย (ม.4 ก็เป็นน๊า) นี่คือ! โฉมหน้าประธานนักเรียนของโรงเรียน

(นายวัชรพงศ์ สายบุตร)

          วัชรพงศ์ เป็นทั้งหัวหน้าห้อง ตั้งแต่ ม.2-ม.6 เลย (ม.1 อยู่คนละห้องกัน เลยไม่รู้ว่าเป็นหัวหน้าหรือป่าว) เขารับงานตลอด งานนอกงานใน รับหมดค่ะ ยอมรับเลยว่าเพื่อนคนนี้เก่งมาก งานโรงเรียน งานห้อง งานสังคมต่างๆนานา สามารถแยกแยะและชี้แจง ประสานงานให้กับโรงเรียนและเพื่อนๆทุกคนโดยไม่ขาดสายเลยทีเดียว ไม่พอแค่นี้ เพื่อนคนนี้ยังเรียนเก่งอีกต่างหาก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาเอาสมองส่วนไหน ความจำเขาถึงได้ล้ำเลิศขนาดนี้ (เอาเป็นว่าเขาเก่งแล้วกัน ไม่บรรยายเยอะ ถ้าบรรยายเยอะ บทความนี้ก็จะไม่ได้เป็นบทความความทรงที่เกี่ยวกับเพื่อนแน่ๆ...คงกลายเป็นบทความเรื่องราวประวัติของวัชรพงศ์เลยทีเดียว... ฮ่าๆๆ 😄😄)

          ความคุ้นเคยระหว่างเพื่อน ตอน ม.ต้นก็ไม่มีไรมาก ยังหงิมๆอยู่ ไร้เดียงสา เงียบๆ (คำพูดติดปากของห้อง "เงียบ" จะมีคนเริ่มพูดก่อนแล้วก็พูดพร้อมกัน "เงียบมากกกกก) 👍 ม.ต้นจบลง เข้าสู่ชีวิต ม.ปลาย...

สภาก็เลือกตั้งนะคะ 👏👏

งานสภานักเรียนที่เราได้รับมอบหมาย (อบรมฯ)

     ทางโรงเรียนจะมีการจัดสอบ นักเรียนที่จบ ม.3 และจะขึ้น ม.4 จะต้องมาสมัครสอบ เพื่อเข้า ม.4 วันที่ไปสมัคร พากันคุยกัน คือไม่อยากอยู่ทับหนึ่งแล้วม.ปลาย อยากอยู่ทับสอง มากกว่า ด้วยความที่เห็นว่า รุ่นพี่ ม.ปลายที่อยู่ทับสอง ดูเหมือนจะเล่นๆสบายๆได้ แต่ทับหนึ่งดูเคร่งขรึม เด็กเรียนจนเกินไป ด้วยความคิดอันชาญฉลาดของกลุ่มเพื่อนในห้องเรา ก็ทำให้นัดกันโดยพร้อมเพรียงว่า วันสอบไม่ต้องมาสอบ เพื่อนๆก็เห็นพ้องร่วมกัน "จัดไปจ้า...ตามนั้น" เห็นไหมล่ะ! สามัคคีกันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มสมัครเรียนเลย รู้สึกตื่นเต้นจัง! จะได้อยู่ทับสองแล้ว ชีวิตม. ปลายอินดี้สิคะ วันก่อนจะเปิดเรียน ผลออกมา ปรากฏว่า...ว่า...ว่าแล้วก็ว่า...ทับหนึ่งคือที่สถิตของพวกเราเช่นเดิม ทุกคนอยู่ทับหนึ่งหมดเลย มีเข้ามาใหม่ประมาณ 5-6 คนจำนวนสมาชิก ก็ 30 กว่าคนเช่นเดิม คุณครูคงเห็นพ้อง ว่าพวกเราสมควรต้องเป็นเช่นนี้ "ตามนั้นค่ะ"

   เอาล่ะ! ชีวิตเด็ก ม.ปลาย เสื้อยัดในกระโปรงนักเรียน ผมสั้นถ้าใครจะไว้ยาวจะต้องมัดรวบ ให้เรียบร้อย ถ้าสั้นก็คือสั้นเลย (แต่ก็น่ารักและมีเสน๋ห์เหมือนเดิมค่ะ 😜)

ม.4 เอ๊าะๆค่ะ 😜👏

           ม.4 การเรียนไม่ใช่อุปสรรคของพวกเราค่ะ แต่เรียนไม่รู้เรื่องนี่สิคะ เป็นเรื่องทีเดียว ฮ่าๆๆ (อ้าววว ไม่ใช่นะคะ) พวกเราไม่เคยเรียนไม่รู้เรื่อง แต่เรื่องที่เรียนไม่เข้าหัวพวกเรามากกว่า (มันต่างกันตรงไหนหว่ะ) 😜😊

(เด็กเรียนจังวันนี้...)👏👏

(เมาท์กันเพลินเลยน๊าาา) 😊

     เข้า ม.ปลายมา ชีวิตที่จะต้องคิดเลข หนีไม่พ้นเพิ่มพุ่งขึ้นเลยทีเดียว คณิตฯพื้น คณิตฯเพิ่ม ไม่พอนะคะ ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ยังต้องคำนวนด้วย แต่นั่น! ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต เพราะห้องเรามีคนเก่งค่าาาา 1คน คือลอกได้ทั้งห้องค่ะ นี่แหละค่ะ! ที่เขาเรียกว่า "สามัคคีคือพลัง" พลังที่จะต้องรีบปั่น เพราะต่อคิวลอกยาวมาก ฮ่าๆๆ 😄😄

   ห้องเราก็มีแก๊งค์นะคะ  หญิง 2 แก๊งค์ มีแก๊งค์ไม้แดง และอีกแก๊งค์หนึ่งไม่มีชื่อ (แล้วแต่คนจะเรียก)ชาย 1 แก๊งค์ (ไม่มีชื่อเหมือนกัน) คือบางวันเขาก็เดินคนเดียวบ้างก็มี เดิน 2 คนบ้าง เดิน 3 คนบ้าง เดินเป็นกลุ่มเขาบ้างแล้วแต่อารมณ์เขา 😇

                          กลุ่มที่ 1 นะคะ 👏😇

"กลุ่มบ้านไม้แดง สวยเสมอรึมค่ะ 👏💏💏" (อาจไม่ครบคน เนื่องจากหาภาพไม่เจอ)

                         
                            กลุ่มที่ 2 นะคะ 👏😇

"กลุ่มนี้ สวยสไตล์ตลกๆนะคะ" 👏😁(อาจไม่ครบคน เนื่องจากหาภาพไม่เจอ)

               กลุ่มต่อไปนะคะ กลุ่มผู้ชาย 👮💂👲

เล่นกันจังเลยน่ะ 😒😒😒
กลุ่มผู้ชาย เอาเป็นว่า "หล่อ...เงียบ" 😵(อาจไม่ครบ เนื่องจากหาภาพไม่เจอ)

          

      ห้องเราเป็นห้องที่สามัคคีกันดีมาก ไปไหนไปกัน ร่วมด้วยช่วยกัน ติ๊งต๊อง บ๊องแบ๊ว ตามประสาไป มาดูภาพในการใช้ชีวิต ม.ปลาย ของห้องเรากันดีกว่า ไปค่ะ 👏👇👇👇(มีบางรูปน่ะ อาจไม่ครบ)

ชิวๆ 👏👏👏

จีจี้ มาช่วยทำพาน (เพื่อนสมัย ม.ต้น)

นางงามเต็มบาท 😄

ริมบันไดก็เอานะคะ 👍

อาศัยฉากฝนตก 😊👏

วิกฤติการณ์น้ำท่วม ช.พ. ค่ะ 😁😁

หลังเลิกเรียน...ที่ไหนสักแห่ง

อืม...เอาเข้าไป 😵😵

พักเที่ยง...เจอกัน...ร้านยายนอม 🍜🍻🍴

เขียนไป...กระดานอ่ะ ฮ่าๆๆ

ศาลาประจำ

อิ่มแล้ว...นอนได้ 😜😜

"นมเปรี้ยว"...ชอบแหย่เพื่อน ฮ่าๆๆ

คาบบ่ายขี้เกียจเรียน...ไปไหนดีเรา (ใต้ต้นไม้หลังอาคารเรียน)🌳

ครูที่ปรึกษาสอนภาษาไทย...ยืนอ่านโคลงทั้งคาบ 📖📚

"แปดแสน" กับ "อนุสรณ์" คู่หูดูโอ้ 💏

ชอบอยู่เบื้องหน้าอ่ะ ฮ่าๆๆ

ทำไรกันอ่ะ!!!

มีของดี...ต้องแบ่งกันดู 😜😜

เดี๋ยวหญ้าก็เริ่มหลอยๆน้อยลง ฮ่าๆๆ

ห้องเราก็มี ร.ด.น่ะ

     👉👉👉โมเม้นวันวาเลนไทน์ห้องเราก็มีนะคะ👇

เห็นมั้ยคะ! ง๊ามงาม 👏👏

   👉👉👉ปีใหม่เราก็จับของขวัญน๊าาา

ของขวัญพวกเรา

     กิจกรรมเด่นๆ ห้องเราก็ไม่เคยยอมแพ้ใคร มีงานโรงเรียน งานของตำบล งานสังคมต่างๆ ครูที่ปรึกษาจะรับมาให้พวกเราทำทุกครั้ง (ถามว่า..."ไม่ทำได้มั้ยคะ? ครูก็จะตอบว่า "ไม่ได้" แล้วก็จะตามมากับคำว่า "งานไหนมีมา จะรับมาให้พวกเราทำ ห้องเราจะต้องทำให้ได้ทุกอย่าง ห้ามมีคำว่าทำไม่ได้ กิจกรรมทุกๆกิจกรรม จะต้องเด่น และเป็นหน้าเป็นตาของห้อง ครูจะปั้นพวกเธอเอง" พะนะ! 👏👌พวกเราก็จะมองหน้ากัน "เอาแล้วไง!...พระเจ้าช่วย กล้วยปิ้ง กล้วยไม่สุกก็ต้องกิน!" และแล้วก็ไกลงอง (แปลว่าอะไรไม่รู้? เพื่อนพาพูด)

👇👇👇กิจกรรมต่างๆของห้องเรานะคะ 👏👏👏
➡กิจกรรมที่ 1 การแสดงงานต่างๆ (ขอปนๆกันเลยน่ะ)

➡กิจกรรมที่ 2 ช่วยเหลืองานโรงเรียน (ทำเยอะกว่านี้ แต่ไม่มีเวลาถ่ายรูป)

➡กิจกรรมที่ 3 ช่วยเหลืองานสังคม (ภาพแค่ส่วนหนึ่ง)

         ในที่สุดเราก็ต้องทำ เจอทั้งงานกิจกรรมของโรงเรียน การแสดงวันสุนทรภู่ ฯลฯ งานกีฬาสี กีฬาต่อต้านยาเสพติดของตำบล แสดงเปิดสนาม (เจ้าที่แรง ,พี่เบิร์ด ธงไชย ก็หนีไม่พ้นค่ะ มิหนำซ้ำ สาวกันตรึมมาอีก เยอะค่ะ ) ภาพน้อยแต่กิจกรรมเราทำเยอะมาก ทำตั้งแต่ ม.4 ยัน ม.6 ห้องเราไม่เคยพลาด ทำดีไม่ดี ห้องเราก็จะทำค่ะ และก็จะมีคนชอบนินทาตามหลัง...(ไม่สนค่ะ...ด้านได้อาย...อด) คือ...ไม่ได้เอาหน้าเอาตานะคะ แต่มั่นใจอ่ะ มีความมั่นใจในตัวเองสูง ไม่หยิ่งนะคะ แต่มองแรง...

ไม่หยิ่งนะคะ...แต่มองแรง ☝☝

(ด่าได้...แต่อย่าแรง) อย่าให้ได้ยินเพราะหูไวมาก 👌 ชีวิต ม.ปลาย ต้องรู้จักห้องปกครองค่ะ เข้าไปทำไม (ญี่ปุ่นบอกว่า "อ๋อ! เข้าไปกวาดห้องให้ครูปกครองอ่ะ) "ฐรรบน" ไม่ใช่ปัญหาค่ะ แต่ถ้าเมื่อไหร่ กลุ่มคุณ คนใดคนหนึ่งได้เข้าไปยืนอยู่ใกล้ๆสถานการณ์ของกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะกันหรือมีเรื่องกันอยู่นั้นเมื่อไหร่นะคะ เตียงหมุนก็เตียงหมุนค่ะ คุณหมดสิทธิ์สอบแน่ ฮ่าๆๆ (เตียงหมุน จะรู้แค่เฉพาะกลุ่ม)
       เรื่องเดนๆ ของพวกเรามีเยอะค่ะ เรื่องที่น่าผจญภัยก็มีหลากหลาย ทั้งชีวิตที่แสนรันทด เหตุการณ์น้ำมันหมดกลางดึก ไม่พอตำรวจจับอีก ต้องโทรหาคนรู้จัก ซึ่งไม่สนิทเท่าไร เขาก็มาช่วย จากนั้นก็กลับกันมืดเลย ต้องขับตามหลังปอเต๊กตึ๊ง ไปอย่างน่ากลัว (เนื่องจากต้องไปเช่าชุดเพื่อทำกิจกรรม การแสดงของตำบลในตอนเช้า...ไปตอนหลังเลิกเรียน..) เหตุการณ์นี้เพื่อนไปกันประมาน 5-6 คน (เพื่อนเล่าให้ฟัง แทบจะร้องไห้ สงสารเพื่อนมาก) ต้องสตรองนะคะ พอๆกับหน่วยกู้ภัยเลย เพราะเหตุการณ์เหล่านี้ไง จึงเป็นความทรงจำที่น่าจดจำ ทำให้ได้รับประสบการณ์มากมาย ทำให้นึกถึงเพื่อน ว่าเพื่อนต้องช่วยเหลือเพื่อน แม้สถานการณ์จะคับคั่งขนาดไหน เพื่อนก็ไม่ทิ้งกัน...
                           (เอาเท่าที่จำได้น่ะ)
        แม้เหตุการณ์ต่างๆจะฟุ้งซ่าน เพราะความเป็นวัยรุ่นที่คึกคะนองของพวกเรา มีกลับบ้านดึก นัดกันกินส้มตำหลังเลิกเรียนบ้าง กินชาไข่มุกบ้าง ทำพานไหว้ครูบ้านเพื่อน จัดบอร์ดห้อง จัดป้าย/ผ้า กีฬาสี ซ้อมเต้น ซ้อมละคร จึงต้องทำให้กลับบ้านดึก แต่เราก็ไม่เคยทิ้งกัน คนบ้านใกล้ ต้องไปส่งบ้านไกลก่อน ขับรถไปเป็นกลุ่มๆ ร้องเพลงไป คุยกันไป เต็มถนนตามประสาเรา (ขอแทรกเหตุการณ์ ขับรถไปร้องเพลงไปของเพื่อนคนหนึ่ง (นามสมมติ) ชื่อเอ...เอกับเพื่อนอีก 3-4 คน กำลังจะไปหาเพื่อนอีกคนที่บ้าน รถมอไซ 2 คัน เอขับรถคนเดียว ร้องเพลงไปด้วย เพลงที่กำลังฮิตของพี่อ๊อฟ ปองศักดิ์ ชื่อเพลง...แทงข้างหลัง ทะลุถึงหัวใจ ในขณะที่เอกำลังรัองเพลงนี้อยู่ในท่อน "ฉันกำลังจะตาย..." ทันใดนั้น เอก็ขี่รถจะชนเด็ก แล้วก็หักรถไปล้มตรงช่องระบายน้ำหน้าบ้านเพื่อน พี่ชายและแม่ของเพื่อน ก็พากันมาพยุง แม่เพื่อนพูดว่า "หนูขับรถยังไงเนี่ยยยย...ถึงกางเกงขาดขนาดนี้" คือกางเกงเพื่อนไม่ได้ขาดเพราะขี่รถล้มเลยค่ะแม่ ฮ่าๆๆ แต่ว่ามันขาดมาตั้งแต่ซื้อมาแล้ว...กางเกงยีนที่ช่วงนั้นเขาฮิตกันอ่ะ ที่ขาดเป็นช่วงๆ มีขนปุยๆตรงรอยขาด แม่เพื่อนก็เข้าใจว่าที่กางเกงขาดเพราะเพื่อนขี่รถล้มนั่นเองแล้วผมนางในตอนนั้นน่ะ เผอิญไปติดกับลวดด้วย เพื่อนก็สงสารน่ะแต่อดหัวเราะไม่ได้...ฮ่าๆๆ เล่าแบบนี้อาจจะไม่ฮา ต้องมานั่งฟังเพื่อนที่อยู่ในเหตุการณ์เล่า รับรองน้ำตาเล็ดแน่ๆ 😅😅😅

ดึกแค่ไหนเราก็อยู่ได้ สตรอง! 👏👏

👉เราเรียนด้วย ทำกิจกรรมด้วยไม่พอนะคะ ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆอีก 👏👏👏

ขายล็อตเตอรี่ทั้งวันเลยสายฟ้า ฮ่าๆๆ 👍

นอนอย่างเดียวค่ะ 👍

การท่องเที่ยวของพวกเราสนุกมาก 😄😄

➡และสุดท้ายก็มาถึงวันที่พวกเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว (ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง)เป็นวันสิ้นสุดภาคเรียนวันสุดท้าย จบ ม.6 จบพร้อมกัน จากกันด้วยความรักและความคิดถึงกัน

ครบแก๊งค์

กับคุณครูทนง ดุมเกษม

กับคุณครูมะลิวัน แสนศิริ

มิตรภาพ...อาจไม่ใช่สิ่งสอนในโรงเรียน แต่หากว่าคุณไม่เคยเรียนรู้ความหมายของ...มิตรภาพ...คุณก็ไม่เคยเรียนรู้อะไรจริงๆเลย 😊

ม.6/1 รุ่น 15

เสื้อรุ่นแขนสั้น

เสื้อรุ่นแขนยาว

***หนังสือรุ่นของพวกเรา ม.6 รุ่น 15

              ขอบคุณสิ่งต่างๆที่มอบให้

              ความห่วงใยมิตรภาพที่ดีเสมอ

              ความคิดถึงในยามไม่พบเจอ

              ดีใจเสมอที่เราเป็นเพื่อนกัน...

         ที่เราทำบทความนี้ขึ้น ไม่ใช่ว่าทำไปเล่นๆ เมื่อไม่มีอะไรทำ แต่เราทำไปเพื่ออยากให้เพื่อนที่แสนดีของเราอยากมาอ่านมัน...ว่าชีวิตเด็กมัธยมมันน่ารักดีน่ะ รอไปกินข้าวพร้อมกัน หัวเราะทั้งที่มุขเป้ก ล้อมวงกันทำการบ้าน เดินเป็นกลุ่ม...คิดถึงเน๊อะ 😘😘😘

ขอขอบคุณ 🙏

รูปภาพ : จาก Facebook ของเพื่อนๆ รุ่น 15 ทุกคน

แก้ไข้/ตกแต่งภาพ : วิไลพร เสียงวังเวง

ผู้เขียน : วิไลพร เสียงวังเวง

.....................................